08/03/2013

epistasis


mjt 2/13

   Το σημειωματάριο τελείωσε. Δεν έχουν αλλάξει πολλά. Τα κρεβάτια παραμένουν μονά, σώματα εναντίων στρωμάτων, μόνο που τώρα τα δεύτερα μου είναι ξένα ή προσωρινά. Ξαπλώνω μπρούμυτα και γράφω πάνω σε ένα πάπλωμα γεμάτο στάχτες, βρίσκω ασφάλεια στη σκέψη πως γυρνώ την πλάτη σε μια επίπλαστη απώλεια που ευχήθηκα και απόκτησα. Όλες αυτές οι σημειώσεις μου εδώ, σημεία της τρυφερότητας που ακόμη δεν έχω γνωρίσει αλλά έμαθα να προσομοιώνω περιγραφικά μέσα από σειρές ονομάτων. Η συχνότητα χρήσης λέξεων γράφει μια περιφερειακή ιστορία κάτω από τις γραμμές, ιστορία που υπολογίζει κυρίως αποστάσεις και επιστατικές επιδράσεις δίπλα από γεμάτα τασάκια. Με κάθε τσιγάρο συμπληρωματικό του προηγούμενου, υπολογίζω εύκολα την αφομοιωτέα ύλη, ενώ μετρώ τα καλυμμένα κενά του πνεύματος για να γεμίζουν οι μέρες και οι λιγότερο μέρες και να μπορώ να μένω φιλάρεσκα αβέβαιος για την επόμενη και την επόμενη της.

    Συμπεριφέρομαι γύρω από ό,τι μου θύμησες, την αφέλεια της καχυποψίας και την καθαρότητα της εικόνας του εαυτού που είχα αρχίσει να διακρίνω, μια πρώτη, ισχνή εικόνα δική μου, τόσο ελαφριά που δεν ανήκε σε εμένα περισσότερο απ’ όσο σε ‘σένα, νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι που παρέλειψα να σου πω, τίποτα παραπάνω από επιτακτικά ξεσπάσματα υποτακτικών στερήσεων, αφού μου έδωσες ό,τι μπορούσες, θα το βαφτίσω κόσμο και θα το κοιμίσω στο δεύτερο μαξιλάρι που μου κρύβει λίγο από τους τοίχους, ακόμη και ας μην πίστεψες σε εμένα ιδιαίτερα η αρκετά, ακόμη και αν απερίσκεπτα πιστεύω ότι μόνο αυτό χρειάστηκα. Είναι γοητευτικές οι ασκήσεις με ανθρώπους, προπαίδεια φυσικής αγωγής σε πολλαπλάσια σημασιολογία απείρων συνδυασμών, δύο μόνο ψηφίων, πραγματικών αριθμών κοινόχρηστων καντράν και κανένα αποτέλεσμα δεν θα έπρεπε να πενθείται. Κάποτε φαντάστηκα τα χέρια μας ενωμένα εν παραλλήλω, σαν να ήταν πάντα έτσι, εκεί, το κεφάλι και των δύο, να κρέμεται σε αχαρτογράφητους άξονες από το ίδιο μαξιλάρι, τα πόδια μας σε παγωμένη ταλάντωση αέναης πτώσης ή πτήσης, ένα στρώμα μακριά από το εδώ και το τώρα και μακρύτερα από το εκεί και το τότε, ξένο στο πουθενά και στο ποτέ. Τα παπλώματα θα έσβηναν κινητά και ό,τι είχαμε γράψει στο σώμα μας για να μην ξεχάσουμε ή ξεχαστούμε. Ένοιωσα και νοιώθω όμορφο ό,τι εννόησα και εννοώ. Πλέον, δεν έχω τίποτα να σου δώσω και τίποτε να περιμένω, αλλά δες, ενώ έχουμε ήδη σκοτώσει ο ένας τον άλλο είμαστε ακόμη γείτονες με κοινό ακάλυπτο, συνεχίζουμε να υπάρχουμε και να μεταφερόμαστε παραπλεύρως και αρνούμαι να προσποιηθώ το αντίθετο. Σε γνώρισα και σε αναγνωρίζω, επαληθευτικά, επισφαλώς.

    Σε μάτια τρίτων διακρίνω κενά που μπορώ να καλύψω και κενά που μπορώ να προσφέρω και είναι αλήθεια, κανένα σώμα δεν ψεύδεται όταν τσαλακωμένο κρύβεται λευκών συνάψεων, όταν τα κεφάλια που ακολουθούν γράφουν κοίλες ευθείες προς τα πίσω, κοιτάζοντας πάνω, βλέποντας πάνω από κάτι και πάνω απ τον εαυτό τους, πάνω από μάταιες απόπειρες ατομικών περιγραφών. Η σκέψη αυτή με ησυχάζει και θέλω να ησυχάσει και εσένα. Η κενή σελίδα θα μείνει τελευταία.

04/06/2012

nitouche

Γνωρίζεις τι υπήρξαμε
ανησυχίες για το πώς
Συνεπιβάτες σε αντίστροφα
επιθυμώ των εκθέσεων σου
Αντίστοιχες θέσεις στο χώρο     
με ημιδιαφάνεια
Ζωγραφίζοντας
επόμένων μετακινήσεων
Με ανόμοια αίσθηση χώρου
σκηνοθετείσαι απέναντι μου
Με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις
αιχμαλωτίζομαι
Στον κυκλικό καμβά
στα δάκτυλα που ακολουθούν
Προσωπείου κενού
τοπίο στις γωνίες του προσώπου σου
Αυτόν τον μικρό ετεροποιό   
από την υλική υπερβατικότητα
Χορό σε αφιέρωση κάποιων
απλών διαστημάτων
Ακόμη αγνώστων.

17/10/2011

de droit

Καταλαμβάνομαι από ένα χλωμό αδιαφανές
γαλάζιο, γεμάτο ψεγάδια. Γράφω φτωχά και
δεν σου αξίζει τίποτα τέτοιο. Ούτε και σε 'μένα
αξίζει να μην παραδίδω σε κείμενο για ένα
άτομο που προσπάθησα να αγαπήσω και να
με αγαπήσει, γιατί αυτό είναι αμφίδρομο και
η έλλειψη του ενός δημιουργεί το άλλο και το
άλλο επικαλούμενο φυσικές υποσχέσεις, δίνει
μορφή και κενή πληρότητα στην πρώτη εκείνη
έλλειψη που παραμένει ανείπωτη.

27/09/2011

faux pas

Τα χέρια σου
προσγειώνουν σύμφωνα
που προφέρει
τυλιγμένος στο τίποτα,
μετρά ως το επτά
το πόδι του χτυπάει το πάτωμα
η επιφάνεια του κρουστό
μικρών ιριδισμών, όσο εσύ
ραγίζεις σε κομμάτια
μικρότερα του ενός
το λιγότερο γίνεται ένα,
τυλιγμένος το τίποτα
δεν είσαι παρά ελάχιστες
σταγόνες νερό σε
υδρόφοβο χάρτη.

17/06/2011

mélange

Ουτοπικά προορισμένη
σε άκρες που η ίδια εγείρει
η θάλασσα, κεκαλυμμένη
μεγαλύτερη από τα πάντα
και από εμένα και εσένα
όταν το Εγώ και το Εσύ
υπολείπεται σε τράπεζες
τρίτων,
τα κύματα, αναρίθμητες
φιγούρες δικές μας
ενωμένες στην κίνηση
πιέζουν θόλους ατάκτως
θόλους που δεν έπαψαν
ποτέ να διακρίνουν
την απόλυτη αρμονία
κάθετων αποστάσεων,
τις μέρες που ζούσα
κάτω από ‘σένα εν αεργία
διπλώνοντας σκέψεις
μέχρι τρεις, επτά φορές
μέχρι να νοιώσω
να υποχωρείς, στο βάρος
της πλαστικής απώλειας
ενός ασύμφορου μπλε.

25/04/2011

alcohol denat

Απόηχοι
ανεπίδοτων λέξεων
μπροστά από πυκνές
εντυπώσεις
λίγο πιο δίπλα από
δωμάτια που γεμίζουν μόνο
με μουσική
και κλειστά στόματα
σε συλλαβές κοφτές
άμεμπτα χείλη
παραδίδονται σε ενόχους
πίσω από τείχη
καθαρού–διάφανου
πάγου

‘σημεία παγιδευμένου αέρα
δεν μπορώ να διακρίνω
αν ή όχι’

Απολήξεις
ταραγμένων σταθερών
υψώνουν γραμμές που
τέμνουν τα άκρα μου
με τα δικά σου, όχι,
κλωστές
σέρνουν ακούσια
σώματα στο έδαφος
σε πορείες παράλληλες.

23/03/2011

caféine bleu

Ευγενείς ασυνέχειες
σε υπέργειο θόλο κυμάτων
ένα σημείο, τόξο ή
πολύγωνο, παλινδρομεί
επηρεάζει τη θέση μου
στο χώρο,
Πόρτα ή τοίχος ή διάδρομος
σε αποστάσεις απροσπέλαστες
βιογραφώ ζώντα αντικείμενα
δίπλα ή κάτω από τον ήχο
που δεν βγάζουν
δάκτυλα που αγγίζουν δάκτυλα,
Είσοδοι-Έξοδοι
προδιαγεγραμμένων αξόνων,
τα βλέμματα που χάνουν σε βάθος

μέσα από αριθμούς
Δανεικών διόπτρων
μετρούν αναπνοές που
βαραίνουν
σε φυσικές παρουσίες
ώσπου γίνονται δίδυμες
σκιές στον προσωπικό 

 σου χώρο.

03/01/2011

et le vin

Τα χνώτα αγνώστου
σε κοινόχρηστο παράθυρο,
η προσφορά της πόλης
στο τυχαίο αιτιατό
των λίγων ημερών
που χαρίζουν μορφή
σε λέξεις ειπωμένες
στο κρύο ωράριο
μιας νύχτας
ενός οποιουδήποτε.

29/12/2010

pacte, le

Κάθεσαι απέναντι μου δίχως να μιλάς ενώ μια κίτρινη λάμπα φωτίζει ελλιπώς τα χαρακτηριστικά σου. Ο καπνός από το τσιγάρο που ξεκουράζεται στο τασάκι, συνοδεύει τον ατμό από το ποτήρι του καφέ λίγο πιο δίπλα και όλα αυτά μπερδεύονται με τα χνώτα που ξεφεύγουν άρρυθμα από το στόμα σου καθώς  αναπνέεις στην άλλη άκρη του τραπεζιού. Μου φαίνεται πως είσαι τόσο περισσότερο όμορφος από όσο μπορεί να συλλάβει ο οποιοσδήποτε, έτσι όπως ορθώνεσαι εμπρός μου με τον καπνό και τους ατμούς που έχουν καθίσει γύρω σου και ανάμεσα μας, λες και ήταν πάντα εκεί, όπου και αν βρισκόσουν, τι πέπλο θεέ μου.

Το χαρτί έγραφε:   

‘… Αντικατοπτρίσου κάπου δίπλα μου, διαφορετικά δεν θα γνωρίζω και αν γνωρίζω δεν θα μπορώ και ακόμη και αν μπορώ δεν προτίθεμαι να πλησιάσω οτιδήποτε θυμητικό της ανθρώπινης μου φύσης.
 Θα πρέπει να παραπέμπεις σε κάτι, οτιδήποτε, απόκοσμο αλλιώς δεν δύναμαι να σε επιθυμήσω, οπότε σε παρακαλώ, πρόσεξε πώς και πόσο θα παρουσιάσεις τον εαυτό σου σε ‘μένα, κάντο μέσα από καθρέπτες ώστε να μπορώ να ερωτευτώ το είδωλο που θα αντιστρέφεται τόσες φορές μέσα από τόσους καθρέπτες, χάνοντας και ανακτώντας πολυάριθμα και ακατάσχετα αυτό που ξεκίνησε να αποδώσει.’

Φεύγοντας, τα φώτα συμφώνησαν να σβήσουν. 

07/12/2010

et le gin

Παλαιότεροι και παλαιότεροι
όπως ανάσες που χρονοθετούν
ζωές ταινιών και τα
επικείμενα σε χώρους
σελίδων,
Σε παλαιότερα κτήρια
με το όνομα μου γραμμένο
σε χαρτί
ξένο, να δανείζεται
τη λίγη απ'τη λιγοστή
ευγένεια ο
ανεμοθώρακας,
που ύψωσα
αντίπερα απο κάθε κενό,
ανήκει στο γούστο,
Παλαιότερων ημερών
που παρέρχονται
σε εκτενή ακινησία
arabesque!
arabesque!
μέλη, μέλη, μέλη,
μέλη, μέλη, μέλη.
μέλη, μέλη, μέλη,
μέλη, μέλη, μέλη.

30/11/2010

promesse, la ii

Εκτίθεμαι με σκιές που είναι καταδικασμένες να παραμείνουν δευτερεύουσες,
εκτός απο κάποιες μικρές διάρκειες φωτός που αποφασίζω να ακολουθώ,
απλά γιατί έτσι πρέπει και γιατί οι σκιές δεν είναι παρά μικρές
ασυνέχειες σιωπής μιας συμπαντικής συμφωνίας με νεκρούς ακροατές.
Είναι απλούστερο απ' όσο μπορεί να καταλάβει ο καθένας,
κοίταξε με, στο ασφαλές της σκιάς,

υψομετρώ ρέοντα δάκρυα
πλησιάζω το τότε νεαρό της ηλικίας σου
με εμένα μοναδικό αντίβαρο
στη λευκή ισσοροπία του λειψού μας χρόνου
με εμένα, στη σκιά της λάμψης εκατομμυρίων τσιγάρων.

Δεν είμαι ήλιος. Αν είσαι εσύ, σε ευχαριστώ.
Αλλά εγώ δεν είμαι ήλιος, εκτίθεμαι με σκιές που είναι καταδικασμένες να παραμείνουν σκιές μέχρι να σταματήσουν να υπάρχουν.

31/10/2010

séquence X


  Πίνεις από πλαστικά ποτήρια νοσοκομείου και φοράς ρούχα που δεν θα ήθελες ποτέ να βάλεις και όταν δύσκολα θα συνέρχεσαι από την σκοτοδίνη που είναι ο ύπνος σου θα θέλεις να φύγεις ακόμη και λιγότερο, ενώ ακόμη περισσότερο θα εύχεσαι να μην μπορέσεις ποτέ να βρεθείς ξανά σε θέση προνομίων γιατί τα προνόμια είναι καλά και καλύτερα όσο κάποιος είναι στην θέαση τους αλλά γιατί να έχεις χρόνο για κάτι τέτοιο, γιατί να έχεις χρόνο και γιατί να στάζεις τα λεπτά σου γύρω από ένα κρεβάτι που εδώ και χρόνια δεν γνώρισε άλλον παρά έμενα, σκληρός πανόπτης που φροντίζει να σου το υπενθυμίζει, αυτό και οτιδήποτε έχεις κρύψει-γιατί ξέρει, ξέρει καλά, ανάμεσα στα άσπρα σεντόνια και τα σκεπάσματα και κάτω του, μέσα απτά δοκάρια και πάνω από τη σκόνη.

  Οτιδήποτε έχω σκεφτεί εκεί πάνω τα βράδια ζέχνει και αυξάνεται και ορθώνεται εμπρός σου με βλέμμα ευθύ, με το δικό σου βλέμμα αποφευκτικό να κοιτάζει εκεί που θα έπρεπε να είναι ο δεύτερος κριτής της καθημερινότητας σου εκεί που θα ήμουν εγώ και θα μιλούσα σε σένα αλλά θα ήταν σαν να μιλώ στον εαυτό μου, και οι κριτές ορθώνονται, εκδηλώνονται εμπρός σου, συντίθενται με γράμματα και πλήκτρα, πλήκτρα πιάνου, πλήκτρα υπολογιστή, πλήκτρα κινητών και συσκευών και όλα εκδηλώνονται, υπερβαίνουν της ύλης τους, το πλήκτρο μετουσιώνεται σε πράξη και η μετάσταση της πράξης είναι αποτέλεσμα οπότε δεν μας ενδιαφέρει, όχι, όχι, είναι δύσκολα τα πρωινά χωρίς ρεύμα, ο βόμβος του ψυγείου-βέβαιη ενόχληση εκλείπει και απόλυτη σιωπή ορθώνεται μαζί με τα πλήκτρα, μαζί με τα γράμματα και μαζί με την άλλη σιωπή που απλώνει ο θόρυβος που κάποτε το σπίτι είχε, ο θόρυβος της βρύσης, του βραστήρα, του κλιματισμού, αχρείαστοι, το σπίτι κλείνει γύρω σου και κλείνει μέσα του, κλείνει στα μάτια των περαστικών και στα μάτια των περιεχόμενων.

   Σαν το κρύο που υπάρχει εκεί μέσα να είναι φορές περισσότερο από το κρύο του δρόμου, γιατί ο καπνός από τα δεύτερα τσιγάρα παγώνει και κρυσταλλώνεται στον αέρα, υγροποιείται στα χείλη και μαύρος κυλά γρήγορα κάτω απ’ το σαγόνι σου και χάνεται, κρύο σπίτι, εδώ ούτε τα κεριά δεν ανάβουν πια, κανένα σήμα για τα κινητά, κανένα σημάδι στο δέρμα σου-είναι χλωμό και ελάχιστα πιο ζεστό από τη θερμοκρασία δωματίου, εκτός από τα μάτια και τα δόντια και τα λευκά, γιατί το λευκό έλκει το κρύο και γίνεται το κρύο και είναι πια αδιάκριτο το τι είναι κρύο και τί λευκό, τι εσύ και τι όχι, και να, ακόμη ένα επιτελές δίπολο με εγκάρδιες αφιερώσεις και δωρεάν μηνύματα για τις ώρες του καφέ που μια Δευτέρα πρωί, πολύ πρωί-ξημέρωμα, θα θελήσεις.

25/10/2010

Λιγοστεύω

15/10/2010

automat



Έγραψα το όνομά σας κάτω από το στρώμα μου, 
αναμόρφωση, θέση μου ανάπαυσης να είναι,
θυμίζει εσάς, σιγά-σιγά να αυξηθεί σε σχήμα σας.

Κουλουριασμένα φύλλα ποτέ δεν ένιωσε περισσότερο 
σαν ένα ανθρώπινο σώμα, κατά τις ώρες μου κοιμάται,
όταν είμαι εγώ δικαιολογία για την εκδήλωση των ιχνών.

Είμαι διάθεση γύρω στο δωμάτιό μου ανέκφραστος.

Θεωρώ ότι είναι δύσκολο να φέρει την σκέψη σας στον 
ύπνο και μόνο. Αισθανόμουν τον εαυτό μου για πρώτη φορά,
ανάγκη να ξυπνήσει δίπλα σε ένα θερμό σώμα κανενός.
Ιδανικά δικό σας.
Ποτέ δεν θα είναι δικοί σας,
ποτέ κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Τώρα, αναρωτιέμαι αν ξυπνάτε το κρύο, κατά τις ώρες
ψύξης μου το πρωί. Πέντε το πρωί,
κλείνοντας τα μάτια σας με την απουσία του φωτός.

Είμαστε τόσο μόνοι κατά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή,
περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της ημέρας.
Ανένδυτοι φορείς, για τη θέσπιση εν αγνοία τους,
για έναν άλλο, με το κρύο άκρον αναπνέει τα χείλη
ενός δεύτερου, άνοιξε,
κινούνται προς-μεταξύ των φύλλων.
Στην αμείλικτη κίνηση, αδύναμα, 
και ακόμη και τα μαλλιά μας, εμπίπτουν σε μαξιλάρια, 
αφήνοντας ρίζες, αφήνοντας γήρας σε παραλογίες μας, 
γιατί έτσι, μόνο κατά τη διάρκεια χλωμών στιγμών,
η γήρανση καθώς φτάνουμε για το εν λόγω άλλο,
πάντα φθάνοντας.

24/09/2010

11/09/2010

séquence secondaire



Χαμογελώ στην σκέψη ότι βρίσκεσαι κάπου κοντά και πόση σημασία έχει, αλήθεια, αυτό για όλους τους άλλους γύρω μου που επιχειρούν να κλέψουν λίγες ώρες ύπνου. Το τρένο ξεκινά και συνεχίζει στην ευθεία διαδρομή του ενώ ο θόρυβος δυναμώνει και με κουράζει τόσο περισσότερο. Καθώς η μεταξύ μας απόσταση μεγαλώνει για ακόμη μια φορά, ακούγονται αναγγελίες επόμενων σταθμών που σκέφτομαι ότι κάποτε είχες διασχίσει.


(...)

Επιμένω σε ένα μέρος από το οποίο έχω ήδη φύγει και γνωρίζω γιατί, για την ακρίβεια έχω μελετήσει τους επακριβής λόγους ξανά και ξανά. Τώρα απλά μένει το πέρασμα ενός μήνα, σε μια πόλη-σταθμό ανάμεσα στο δυνητικό και το βέβαιο.

(...)

Οι ίδιες αμήχανες μικρές σιωπές και περιφερικά βλέμματα και μετά, με την ίδια ερασιτεχνική χορογραφία αναζήτησης κατευθύνσεων στα σταυροδρόμια, ήθελα να σε είχα ακολουθήσει. Γεμίζω το κεφάλι μου με περισσότερα άχρηστα ίσως και ανησυχώ ότι πλέον βρίσκω τις σκέψεις μου για σένα, τόσο συνεχείς όσο αρκούντως υπερβολικές, ενώ παρατηρώ πως σταδιακά βρίσκουν λιγότερη ανταπόκριση σε μένα τον ίδιο. 

(...)

Διαβάζω παλιά μου γραπτά και εκπλήσσομαι από την απουσία κάποιου υπαρκτού ποιητικού αντικειμένου, πλέον ό,τι γράφω αντικατοπτρίζεται και διαθλάται κάπου κοντά σου. Γειώνεται κάθε υψηλή μου απόπειρα σκέψης και η έλξη που δεν θα μπορούσα ποτέ να νιώσω βρίσκει υπαρκτό, θολό αντίκρισμα για πρώτη φορά.

(...)

Τόσο δύσκολο να διακρίνει ο ένας τον άλλο, μπορώ μόνο να εύχομαι ότι υπάρχει κάτι παραπάνω από τα προκείμενα αισθήματα έλλειψης, ειλικρινή γιατί ατομικά-δέν πάσχουν από την αβεβαιότητα που ρισκάρουν δύο άτομα. Ήδη, έγραψα πολλά. Ελεγείες για το άτομο που δεν ήσουν και δεν θα γίνεις ποτέ.

(...)

Οι εξωτερικεύσεις μου στερεύουν. Το πρόσωπο μου έχει παγώσει σε μια κενή έκφραση, ψυχρή σχεδόν άδεια και φοβάμαι για τον εαυτό μου. Φοβάμαι για το όταν φύγω και για το πώς, πιστά, θα συνεχίσω να σε σκέπτομαι παραπάνω από συχνά και αυτή η παράλογη υπερβολή-για όλους εκτός από μένα-θα θρέψει εκ νέου τη δική μου εγκράτεια σε τέτοιο βαθμό που με θρησκευτική προσήλωση θα κλείνομαι για να γυρίσω μόνο για λίγο σε κείνο τον Ιούνη, που άπλωσε μέχρι τις 39 του μήνα. Πίνω τον αέρα μπροστά μου.



Αποσπάσματα, 1.8.10 - 11.9.10

22/08/2010




Είμαστε τόσοι, μόνοι.

09/08/2010

séquence IX



πιάτα που πρέπει να πλύνω
οι συγγνώμες που πρέπει να πω
η σκόνη κουβαριάζει στις γωνίες
ανείπωτες λέξεις που έχω ξεχάσει
σβησμένα ρεσό και αφόρτιστα κινητά
ο λίγος ύπνος που κατορθώνω
νερό που στεγνώνει στο πάτωμα
νερό που στεγνώνει στο πρόσωπο μου
το φώς που έμεινε αναμμένο
καταναλώνομαι ατυχώς
τσαλακωμένα ρούχα όπου φαίνονται
απρόσεκτες σκέψεις δικές μου
το κρεβάτι που δεν γεμίζει ποτέ
ανάσα καπνού σε άδειο τασάκι
τα πρόσωπα που δεν μπορεί να είναι
μισόκλειστα παντζούρια πίσω από κουρτίνες
και το γυαλί και το γυαλί
ακουστικά που μου ψιθυρίζουν
το πιάνο απέναντι που δεν ακούγεται πια
σπίρτα που δεν αφήνω να σβήσουν
φαγητό που λήγει στο ψυγείο
η μέρα που φοβάμαι να έρθει

07/05/2010

séquence VIII



Χάνω χρόνο, και κάθε ξοδεμένο λεπτό, κάθε τετράωρο παρατημένο στα κοινόχρηστα τραπέζια, του όποιου καφε, στοιβάζεται στα τελευταία και ορθώνεται κάθε φορά μπροστά απ' τα μάτια μου, πρίν το διώξω άτονα απο τις σκέψεις μου.
Ένα τσιγάρο. Ένα τσιγάρο για να επισπεύσω τη βραδύτητα και να νιώσω λίγο λιγότερο, το πέρασμα της αργής καύσεως μέρας μου. Η συνειδητοποίηση του χρόνου γίνεται ενοχλητική αισθηση τσίχλας κολλημένης σε παπούτσι και για δες, να ένα ακόμη ξημέρωμα, δές, χαράζει. Θυμάμαι παλιότερα έβλεπα τον ήλιο να δύει, μάλιστα, παλιότερα έβλεπα τον ήλιο.
Θές ένα τσιγάρο; Ευχαριστώ. Σταμάτα. Φτάνει. Δέν φτάνει; Φτάνει ποτέ; Μήπως φτάνει κάπου; Σιχάθηκα τη ζωή μου-και τη δική σου τη ζωή. Ζήσαμε για να καταλάβουμε πως μπορούμε μόνο να διακρίνουμε γνώριμα πρόσωπα σε πλήθη αγνώστων. Μόνο αυτό.
Ένα πρωί, κοιμόμουν και έψαχνα κάτι να βρώ. Ξύπνησα και δέν το βρήκα ποτέ-έχω βαρεθέι τα μικροαστικά όνειρα, γεμάτα κλισέ. Εξάλλου τη νύχτα, άγρυπνος, μπορώ και παίζω με τις σκιές.
Τα θερμά πρόσωπα το βράδυ, τα άτυχα αγγίγματα και τα μάτια που κλείνουν.
Που πρέπει να κλείνουν.

21/04/2010

séquence VII

Συζητούσαν έντονως.
Ανάμεσα στα μεταξύ τους λόγια, νομίζω, διέκρινα προσμονή.
Από τις μικρές ανάσες που έπαιρναν καθώς μιλούσαν,
κατάλαβα πολλά περισσότερα.